ترانه ای که زیر پوست ام می سوزد
شتاب سایه است این
طنین تاراج رفته
میان سطرهای سوخته
های های ریخته
از سرعت سرب گریزت نبوده است
از اصرار وقت
در تعیین قاب
که بود گم
که بود گور
که بود میان تاخت های رقیبان
ندا داد سهراب
زیر پوست ام رفته ای ساده
بر لبه ی تیز
ترکش خواب است سوخت
یا ناله ی ندا بود این
که بود صدایم کرد
که بود تن اش را یله داد زیر پوست ام
که بود سطر به سطر رسم ام کرد
گُر گرفت
زیر پوست تن ات رفته ام
شاهد کلام سوخته ات من
دست تکان می دهم
اتفاق رفته ای هنوز
ساده است روی سطر وقت
ارجاع شود به گرد
سرگردان
گردان
اگر که سرعت سرب
سنگینی تو را از سایه ات پس زده باشد
