شیرم شعر شعرم تو
دهانی گم! شرابی هفت ساله
انگشتی می مکم گس گس از شور شراب
در چشمه ی تن شور می شورمت
در ستیغِ وحشی کوه!
طعم تلخِ علف سوزش آفتاب بر پستان های سنگین
دهان ها باز نشئه
مشتم شیر بدوشانی اش شعر
گفته بودی علف نوشیده است بی سیر
هر دو پستانم در دندانِ شعر
خطم بیاید شعر
شعرم تو شیرم شعر
